Call of Juarez: The Cartel. Huilen met de Cowboy hoed op

Door zijn Western thema, leuke maar vergezochte verhaallijnen en karakters waar je aan gehecht raakte heeft de Call of Juarez reeks altijd een speciaal plekje in mijn hart gehad.  Natuurlijk het was geen Red Dead Redemption maar het had zijn charmes. Call of Juarez: The Cartel slaagt er echter niet in om mij op een van deze vlakken te behagen. De karakters zijn onsympathiek en oninteressant en het verhaal is saai en voorspelbaar. Het spel voelt alsof het vlug in elkaar is gedraaid. Het spel voelt niet af en heeft irritant veel herhalende gameplay.

Call of Juarez: The Cartel is het verhaal van drie agenten die samen moeten werken om de Mexicaanse drugcartels uit te roeien. Allemaal met een andere achtergrond zijn ze allemaal net een beetje anders en allemaal speelbaar. Agent Ben is een echte gunslinger, als afstammeling van de hoofdpersoon uit het vorige deel zorgt hij voor de binding met de serie. Met zijn revolvers gaat hij confrontaties aan met gasten die veel zwaarder bewapend zijn als hij. Hij speelt dan ook als een echte Cowboy. DEA agent Eddie en FBI agente Kim zijn een stuk moderner in hun aanpak. Opgegroeid op de mean streets en daardoor goedgebekt en streetwise gooien ze de one liners er te pas en te onpas uit. Je zou zeggen potentie genoeg toch?

Het grote probleem zit hem er in dat het verhaal maar niet wil boeien. De karakters zijn de stereotype Amerikaanse, stugge, net te foute politieagenten met slechte teksten waar je nog niet dood naast gevonden wil worden. Alle intriges en emoties die de ontwikkelaar in de verhaallijn probeert te proppen zijn nutteloos omdat je totaal geen binding hebt met de hoofdpersonen. Ze zijn gewoon niet leuk en het boeit je dus ook niet wat er met ze gaat gebeuren.

Grafisch ziet The Cartel er ook niet uit alsof het uit 2011 komt. De textures laden niet snel genoeg in en dat zorgt voor irritante pop-up wat op den duur echt storend wordt. Het gebeurt ook veel te vaak dat je half in een voorwerp staat of dat voorwerpen zich op magische wijze door het level bewegen. De steeds terugkomende uiterlijken van jouw tegenstanders en de armoedige omgevingen geven je een goedkoop gevoel.

De Call of Juarez: The Cartel’s first-person besturing is niet eens zo slecht, het schieten werkt goed en er zijn altijd genoeg tegenstanders om af te knallen, Alles valt echter al heel snel in herhaling en voorspelbaarheid steekt al snel de kop op. Het begint meestal met een stuk achter het stuur van een voertuig, gevolgd door een vuurgevecht, een aantal deuren om in te trappen en dan een slow-motion scene waarin je zo veel mogelijk raak moet schieten. Geloof me, dit gaat heel snel vervelen.

De zogeheten “three-player campaign cooperative play” is weer eens wat anders dan met zijn tweeën of vieren. Of ik echter nog twee vrienden zo gek krijg om met me mee te doen vraag ik mij af. Als je alleen speelt is de AI verbazingwekkend goed in het schieten en kunnen ze nooit worden gedood. Als je niet op het zelfde punt in het spel bent is het niet mogelijk om samen met een vriend verder te spelen, alleen de hoofdstukken die je beiden al hebt gespeeld. Er is geen uitgebreide multiplayer en de lichtelijk afwijkende verhaallijn van de drie singleplayer verhalen is ook niet genoeg voor een hoge replaywaarde.

Call of Juarez: The Cartel is een slechte reboot van een middelmatige game. Door het verhaal in de huidige tijd te plaatsen is er een deel van de charme van zijn voorgangers verloren gegaan. Het is zeker niet het slechtste schietspel wat ik ooit heb gespeeld maar door de foutjes in de uitwerking en het gebrek aan een interessant verhaal en karakters is het zeker geen aanrader.

Verhaal:★★☆☆☆ 
Grafisch:★★★☆☆ 
Geluid:★★★☆☆ 
Gameplay:★★★★☆ 
Herspeelbaarheid:★☆☆☆☆ 
Overall:★★½☆☆ 

Related posts:

  1. Call of Duty: Modern Warfare 3, Invasion USA
  2. L.A. Noir, It’s Rockstar Jim but not as we know it
  3. Red Dead Redemption, Cowboytje spelen voor grote jongens
  4. Eerste teasers Call of Duty: Modern Warfare 3
  5. Full House Poker, the nuts of pure bluf