Resistance 3 review

Het is misschien te makkelijk om te zeggen dat alle moderne first person shooters op elkaar lijken. Je vecht met een beperkt aantal wapens tegen een overmacht van onbekenden, al dan niet buitenaards, kunt om elke twee meter schuilen, gezondheid loopt vanzelf weer op en als dat niet werkt ben je nooit ver van een checkpoint. Geduld lijkt vaak een grotere noodzaak dan skills.

Insomniac probeerde hier met Resistance: Fall of Man verandering in te brengen. De focus lag meer op de wapens en op een meer retrogerichte gameplay. Goed, het kleurenpalet was er een van dertien uit een dozijn en de graphics konden wel een stukje beter, maar de health bars, creative wapens, de alternative 1950′s tiidlijn en het gebrek aan realisme zorgde er voor dat Resistance: Fall of Man opviel tussen al het shootergeweld. Voor het tweede deel werd dit echter allemaal in de ban gedaan. Alles wat het eerste deel bijzonder maakte werd vergeten in Resistance 2. De aandacht die in de productie werd gestopt, onder andere door de verbeterde actie en de mooie set pieces, werd teniet gedaan door de regenererende gezondheidsbalk en de beperking in het aantal wapens dat je bij je kon dragen. Reken daarbij het feit dat er verder weinig tot geen vernieuwing in zat en je begrijpt dat het 2e deel niet met gejuich ontvangen werd.

Deze keer heeft Insomniac echter geleerd van haar fouten en is teruggekeerd naar de kwaliteiten van het eerste deel. Dit maakt Resistance 3 een van de meest welgemaakte shooters van het moment. De wapens voelen lekker en “realistisch” aan, hierover later meer, en je kunt er een flinke verzameling van meenemen. Omgevingen zijn om door een ringetje te halen, en de sfeer wordt prachtig neergezet. Tijdens de intro wordt het verhaal van de voorgaande delen nog eventjes dunnetjes verteld, voor nieuwkomers betekend dit dat ze zonder problemen het verhaal kunnen volgen en zich met volle overgave op dit deel kunnen storten.

Deze keer speel je als Joe Capelli, oud teamgenoot van de hoofdrolspeler uit de vorige delen Nathan Hale. Aan het einde van het vorige deel was hij genoodzaakt zijn leider uit zijn leiden te verlossen, en werd daarvoor oneervol ontslagen. Vier jaar later, het is inmiddels 1957, probeert hij samen met zijn familie en zijn nieuwe vrienden te overleven in het landelijke Oklahoma . Zijn hoop om onder de radar te blijven wordt echter snel de grond in geboord als oude bekende Malikov langs komt en met een alles of niets plan op de proppen komt. Dit is geen groots verhaal over massale troepen die op gigantische slagvelden elkaar te lijf gaan, 90% van de mensheid is al dood of getransformeerd, maar een meer persoonlijk verhaal over eenzaamheid en hopeloosheid. Insomniac maakt gebruik van elk visueel en auditief trucje dat ze kennen om een sombere sfeer te creëren en je zo het gevoel te geven dat het plan echt de laatste hoop voor de mensheid is. Onderweg zul je wel rebellen tegenkomen die je zullen helpen jouw doel te bereiken, maar ook zij zijn meer gericht op overleven dan op het aanvallen van de Chimera.

Qua sfeer zou je makkelijk kunnen denken dat het een horror-survival game is ware het niet voor het feit dat je gaandeweg over een arsenaal beschikt waar je in je eentje een buitenaardse invasie mee kunt afstoppen. De gameplay verloopt soepel en de mogelijkheden van de PS3 controller worden goed benut. Insomniac heeft het voor elkaar gekregen om de controls  intuitief en natuurlijk aan te laten voelen. De besturing voelt strak en precies aan en zorgt voor een hoop spelplezier. Met af en toe een , vergeeflijke, foutje hier en daar overheerst toch het gevoel dat er flink wat tijd in de verbetering is gestoken. De besturing met de Playstation Sharpshooter hebben we echter niet kunnen proberen omdat we het geval gewoon niet goed gekalibreerd kregen. Het spelen met een controller is echter absoluut geen straf. De Sharpshooter en Move controls werken zo-wie-zo niet in Co-Op dus weet je op een gegeven moment niet beter meer. Dit is gelijk ook mijn grootste teleurstelling in de besturing van het spel, maar velen met mij zullen zich hierdoor niet laten weerhouden om gewoon lekker te knallen.

En lekker knallen kunnen we. De eerder genoemde retro gameplay voelt weer lekker ouderwets met oude bekenden als health packs en echte levensbalken en het feit dat je niet hoeft te kiezen welk wapen je wilt meenemen. Je kunt alle 12 wapens die je tot jouw beschikking hebt, en de 4 granaat typen, overal mee naartoe nemen en ten alle tijden gebruiken. De wapens zijn Kortom speelt het spel niet als de meeste moderne shooters en dat is een van zijn sterkste punten.  De wapens zijn echt anders dan in een andere FPS en zijn zeer creatief. Zo is er een X-ray gun, The Auger genaamd, waarmee je met gemak door muren schiet. Elk wapen heeft een secondary function, een tweede mogenlijkheid om de Chimera aan te pakken en er plezier aan te beleven. The Auger krijgt daardoor bijvoorbeeld een breder schootsveld, terwijl de Rossmore shotgun bijvoorbeeld brandende ammo afschiet op jouw tegenstanders. Ook kun je nu elk wapen 3 levels upgraden waardoor ze nog krachtiger worden. Het zet je aan om alles uit je wapens en schietvaardigheid te halen. Al deze wapens zijn makkelijk terug te vinden en te selecteren in jouw weapons wheel.

Ondanks mijn enthousiasme moet ik toch toegeven dat het spel niet helemaal zonder fouten is. De eerste  80% zien er oogstrelend uit en het verhaal en de sfeer zorgen voor een heerlijke gamebeleving. Het is daarom jammer dat je tijdens de laatste twee missies het gevoel bekruipt dat deze een beetje afgeraffeld zijn. Weg zijn de meeste van de eerder genoemde sterke punten. De moeilijkheidsgraad wordt kunstmatig omhoog geschroefd door je wapens af te pakken en je tegenover een overweldigende meerderheid te plaatsen. Ook het verhaal verschuift zijn focus van een vertelling over een eenzame strijd van een man naar  een grootschalige aanval op de Chimera.  Dit past absoluut niet bij de stemming die je vanaf het begin af voelt en doet afbreuk aan de kwaliteit van het spel. De eerder genoemde glitches die af en toe de kop op steken deden minder afbreuk aan de gameplay dan dit.

Al met al is de singleplayer campaign in 8 tot 9 uur uit te spelen. Wel kun je jezelf bezighouden met het zoeken naar journals en audio logs, her en der verborgen in de levels, het upgraden van jouw wapens of gewoon opnieuw beginnen op een hogere moeilijkheidsgraad. Daarnaast kun je ook nog diverse cheats, options, videos, and art galleries proberen vrij te spelen. Insomniac is zo-wie-zo niet zuinig geweest met extra content. Er staan genoeg demos and videos op de gamedisc, De meesten zullen echter gaan voor de Resistance 3 multiplayer. Verwacht hier echter geen grote verschillen met andere multiplayer First Person Shooters. Je Levelt up en speelt daarmee nieuwe vaardigheden en beloningen vrij. Niets bijzonders maar zeker een welkome toevoeging. Resistance 3 heeft hierbij wel een stapje terug gedaan op zijn voorganger. Niet langer kun je met 60 man tegelijk aan de slag maar er is teruggekeerd naar de meer standaard 16 man per game. Het is er naar mijn mening wel overzichtelijker op geworden. Co-Op is leuk en goed gedaan, maar op sommige momenten was ik tijdens de cutscenes opeens mijn partner kwijt.

Resistance 3 valt mij in het algemeen niet tegen. Hoewel het einde niet opweegt tegen de rest van het spel ben ik blij dat Insomniac het voor elkaar gekregen heeft al het goede van vroegah met het beste van nu te combineren. Het is zeker een van de topgames van zijn generatie en een flinke vooruitgang op het vorige deel. De art direction is geweldig en zuigt je in de game. Als je de eindlevels buiten beschouwing laat heeft dit spel echt zijn eigen ding ontwikkelt. Dit is grotendeels te danken aan het gevoel dat je er in de basis alleen voor staat.  Als je daar de unieke wapens en de heerlijke controlls bij optelt heb je als PS3 bezitter een pareltje in handen. Ondanks het feit dat, met een beetje goede wil, het spel in een dag uit te spelen is ben ik zeer enthousiast en raad ik het iedereen aan.

Verhaal:★★★★★ 
Grafisch:★★★★☆ 
Geluid:★★★★☆ 
Gameplay:★★★★☆ 
Herspeelbaarheid:★★☆☆☆ 
Overall:★★★★☆ 

Related posts:

  1. Killzone 3 Review
  2. Driver: San Francisco Review
  3. Deus Ex: Human Revolution Review